فَاذْکُرُونىِ أَذْکُرْکُمْ...

...قَالَ مُوسَى یَا رَبِّ أَ بَعِیدٌ أَنْتَ مِنِّی فَأُنَادِیَکَ أَمْ قَرِیبٌ فَأُنَاجِیَکَ فَأَوْحَى اللَّهُ جَلَّ جَلَالُهُ إِلَیْهِ أَنَا جَلِیسُ مَنْ ذَکَرَنِی...
(آمده است که) موسی ع گفت پروردگارا، آیا تو از من دوری که ندایت سر دهم، یا به من نزدیکی که با تو نجوا گویم؟ پس خداوند بزرگ مرتبه وحی کرد او را که من همنشین آنم که مرا یاد می کند...
فَقَالَ مُوسَى ع یَا رَبِّ إِنِّی أَکُونُ فِی أَحْوَالٍ أُجِلُّکَ أَنْ أَذْکُرَکَ فِیهَا فَقَالَ یَا مُوسَى اذْکُرْنِی عَلَى کُلِّ حَالٍ.
پس موسی گفت: چه بسا (گاهی) در حالی از احوال هستم که بزرگتر می شمارمت از اینکه ذکرت کنمت پس گفت ای موسی مرا در هر حال یاد کن.


انسان نه یک تکه سنگ و فولاد و استخوان تغییرناپذیر، که آکنده است از پوست و گوشت و نرمی و انعطاف است. آنچه می خورد، آنچه می بیند و می شنود و می خواند و هر آنچه که در اطراف او می گذرد بیشک بروی او بسیار تاثیر گذار است به خصوص آنکس که با او همنشین می شود و آنکس که او را به دوستی می گیرد و دل به او می بندد. به تدریج همنشین و مونس به رنگ رفیقش در می‌آید...
برای او که می خواندش، فایده نماز و دعا و ذکرِ خدا تنها این نیست که آسودگی‌ای بینظیر کسب می کند و اطمینانی که أَلا بِذِکْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوب،
تنها این نیست که تکیه بر جای بزرگی می کند که محکم‌تر از آن نیست که مَنْ یَتَوَکَّلْ عَلَى اللَّهِ فَهُوَ حَسْبُه‏
تنها این نیست که آنکس که از او رو برمی گرداند زندگی‌اش با همه رفاه و گشادگی، تنگ و گرفته می شود وَ مَنْ أَعْرَضَ عَنْ ذِکْری فَإِنَّ لَهُ مَعیشَةً ضَنْکا
بلکه وقتی بنده‌ای ذکرش خدا شد، خداوند او را ذکر خواهد کرد، فَاذْکُرُونىِ أَذْکُرْکُمْ، وقتی بنده‌ای در یاد خدا شد، آنگاه خداوند همنشین او خواهد بود أَنَا جَلِیسُ مَنْ ذَکَرَنِی پس آنکس که با خدا همنشینی کند رنگ خدایی می‌گیرد، صِبْغَةَ اللَّهِ  وَ مَنْ أَحْسَنُ مِنَ اللَّهِ صِبْغَةً، و چه رنگی از رنگ خدا نکوتر، آنگاه است که بنده‌ای خدایی و ربّانی می شود به اجابت امر کُونُوا رَبَّانِیِّینَ بِما کُنْتُمْ تُعَلِّمُونَ...
و لذّتهای محدود دنیا (و رهایی از رنج‌هایش) کجا و رنگ خالص خدایی، و رنگ بینهایت گرفتن کجا؟
لذّتهای کوچکِ این قالبِ محدود که از سیرابی اعماق گسترده وجود آدمی ناتوان است در برابر رهایی آدمی از این قالب کوچک چه حرفی برای گفتن دارند؟
آب و دان و زیبایی و بزرگی قفس کوچک را چگونه می‌توان مقایسه کرد با پریدن، پریدن پرنده‌ای که در سبکی تمام در میان وسعت افق گم می شود و کمتر از نقطه‌ای و هیچ می‌شود، غرق وسعت بهجت آبی آسمان بی‌انتها...

 

/ 1 نظر / 6 بازدید
گلدسته

سلام. مطلب شما صحیح است. عکس زیبایی گذاشتید. ممنون