زین سوی تو...زان سوی او...

«جنّت مرا بی روی او هم دوزخست و هم عدو                  
من سوختم زین رنگ و بو کو فرّ انوار بقا
گفتند باری کم گری تا کم نگردد مبصری                       
که چشم نابینا شود چون بگذرد از حد بکا
گفت ار دو چشمم عاقبت خواهند دیدن آن صفت                
هر جزو من چشمی شود کی غم خورم من از عمی
ور عاقبت این چشم من محروم خواهد مانِدن      
تا کور گردد آن بصر کو نیست لایق دوست را
اندر جهان هر آدمی باشد فدای یار خود                        
یار یکی انبان خون یار یکی شمس ضیا
چون هر کسی درخورد خود یاری گزید از نیک و بد         
ما را دریغ آید که خود فانی کنیم از بهر لا
روزی یکی همراه شد با بایزید اندر رهی                      
پس بایزیدش گفت چه پیشه گزیدی ای دغا
گفتا که من خربنده ام پس بایزیدش گفت رو                    
یا رب خرش را مرگ ده تا او شود بنده خدا»
دیوان شمس

/ 1 نظر / 6 بازدید