کودک لوس من

دنیا اتاق من است
و زمین گهواره من
و مادرِ خداوند به لطفش مرا در آغوش گرفته است
و در زیر سایه‌ی پدرِ خداوند بهره‌مندم
و هر لحظه طعمی نو دهان مرا می نوازد.

و تا زودتر راه رفتنم بیاموزد
می ستاند از من عروسکم را و
به رنج می کشاندم از این سو به آن سو، از این سو به آن سو...

کودک لوس و ناشکرِ من، کی بزرگ خواهی شدن
بنگر که غرقی صبح تا شب، سر تا پا، در زیر نعمتها

/ 1 نظر / 8 بازدید